ชีวิตคนเมืองอย่างอีชั้น 1

posted on 21 Jan 2008 20:04 by chaneeda

อร๊ายยยยยยยยยยยยย

ชีวิตคนเมืองอย่างอีชั้น ต้องตื่นแต่เช้า มานั่งเสริมสวย แต่งตัว(เกือบ)ดี วันละเกือบสองชั่วโมง พร้อมกับเปิดโทรทัศน์เพื่ออัพเดทข่าวสารบ้านเมือง แถมต้องมาเห็นรถติดยาวเหยียดตั้งแต่หน้าบ้าน แค่เห็นก็ไม่อยากจะไปทำงานแล้ว ขนาดในหมู่บ้านรถยังติดขนาดนี้ แล้วถนนใหญ่มันจะขนาดไหน เคยคิดว่าจะไปนอนต่อรอให้รถหายติด แต่ก็กลัวไหลตาย ตื่นไม่ไหว ไปทำงานไม่ทัน

พอถึงปากซอยบ้าน ณ ป้ายรถเมล์ ก็ต้องเจอกับประชาชีมหาศาลยืนรอรถกันล้นป้าย อีชั้นแทบจะต้องไปยืนรอในตู้โทรศัพท์สาธารณะ ต๊ายยยย ชีวิตคนเมือง รอรถเมล์ในตู้โทรศัพท์ อีชั้นยอมไปยืนรถรถเมล์แถวป่าดงดิบย่านชานเมืองยังดีกว่าเลย คิดสภาพสิ เกิดยืนรออยู่ดีๆ มีจิ๊กโก๋คุมวินมอไซค์จะมาใช้ตู้โทรศัพท์ อีชั้นไม่ต้องเป็นโอเปอเรเตอร์ต่อสายให้มันเหรอ

ที่สำคัญ...ชีวิตทำงานของอีชั้น มีเพียงรถเมล์สายเดียวเท่านั้นที่ถึงผ่านละแวกออฟฟิศ ไม่ใช่จอดตรงหน้าตึกเป๊ะๆ ด้วยนะ ต้องนั่งมอไซค์เข้าซอยไปอีก แต่จริงๆ แล้วก็สามารถนั่งไปได้หลายสายแหละ แต่ต้องไปลงรถใต้ดิน รถมอไซค์ รถเมล์ รถมอไซค์ ฯลฯ อีกหลายๆ ต่อ

ทุกๆ วันอีชั้นก็รอๆๆ รอตั้งนานรถเมล์ก็ยังไม่มา เพราะรถมันติด พอรถไม่ขยับมันก็ไม่มีสายใหม่ๆ เข้ามาในชีวิต พอรถเขยื้อนก็จะมีอีพวกบ้าที่ไหนไม่รู้วิ่งมาขึ้นสายที่จอดแช่อยู่นานนับ 10 นาที ทำให้ไอ้คันข้างหลังขยับไม่ได้ นี่ไม่ได้ด่าพวกที่เพิ่งเดินมาถึงป้าย พวกที่เพิ่งลงรถตุ๊กตุ๊ก พวกที่เพิ่งซื้อของ พวกที่...ฯลฯ นะ พวกนั้นไม่ผิด แต่อีพวกที่ยืนชื่นชมรถเมล์อยู่นานนับชาตินั่นอะ ทำไมเพิ่งมาตัดสินใจได้ว่าจะขึ้นคันนั้น หา+++

พออีพวกบ้าขึ้นรถเสร็จก็พอเขยื้อนๆ ไปได้ แต่รถเมล์อีกสองคันถัดไป มันก็มาอยู่ตรงหน้า เป็นแบบนี้นานนับครึ่งชั่วโมง กรูจะบ้า

และแล้วรถเมล์สายที่ต้องการมันก็มา เห็นอยู่ไกลโคตร แต่รู้ว่ารถเมล์สายกรูชัวร์ หวังให้คนขับ กระเป๋ารถเมล์ จำหน้ากรูได้ จะได้รีบมารับเร็วๆ ตอนเห็นรถเมล์มันเหมือนรัศมีสีทองเปล่งออกมาจากตัวถังรถ พอได้เหยียบแค่กระไดขั้นแรกเหมือนตัวเองเดินอยู่บนพรมแดง

พอขึ้นรถเมล์ก็หามุมหลับ ตื่นขึ้นมาก่อนป้ายบ้าง เกือบเลยป้ายบ้าง
เฮ้อ วงเวียนชีวิตคนเมืองอย่างอีชั้น